Een begin maken vind ik vaak lastig. Dit is het eerste blog op de site. Wat schrijf je als eerste? Hoe nodig je iemand uit om even stil te staan? Hoe maak je verbinding met iemand die je misschien nog nooit hebt ontmoet?

Misschien herken je dat wel.

Ik merk dat ik niet zo van de oppervlakte ben. Natuurlijk geniet ik van een ontspannen gesprek, van humor en van de gewone dingen van het leven. Ze horen erbij en geven kleur aan de dag. Maar als het daarbij blijft, ervaar ik vaak dat er iets ontbreekt. We hebben elkaar ontmoet, maar elkaar nog niet werkelijk gezien.

Misschien is dat wel het verschil tussen een relatie en verbinding.

Relaties hebben we allemaal. We kennen mensen, werken samen, wonen naast elkaar of ontmoeten elkaar in de kerk. Dat is waardevol. Maar verbinding ontstaat wanneer we werkelijk aanwezig durven zijn. Wanneer luisteren belangrijker wordt dan spreken. Wanneer iemand zich niet hoeft te bewijzen, maar zich veilig weet om eerlijk te zijn.

Henri Nouwen verwoordt dat op een manier die mij diep raakt. Hij schrijft:

‘Gastvrijheid betekent allereerst het scheppen van een vrije ruimte waar de vreemdeling kan binnentreden en een vriend kan worden in plaats van een vijand.’

Dat is voor mij veel meer dan vriendelijk zijn. Het is een uitnodiging om ruimte te maken voor de ander, zonder oordeel, zonder haast en zonder verborgen agenda. Het is de moed om aanwezig te zijn.

Misschien is dat ook wel de reden waarom ik al zoveel jaren mensen begeleid. Mensen die zoeken, vastlopen of verlangen naar herstel. Vaak brengen zij vragen mee over relaties, identiteit, verlies, schuld, geloof, hoop of de zin van het leven. Dat zijn geen gesprekken die je zomaar even voert. Ze vragen om aandacht, geduld en vertrouwen.

Juist in die ontmoetingen ontdek ik steeds opnieuw dat er méér gebeurt dan alleen een gesprek tussen twee mensen.

Ik geloof dat God Zelf aanwezig wil zijn waar mensen elkaar werkelijk ontmoeten. Niet als toeschouwer, maar als Degene die harten kent, waarheid aan het licht brengt en hoop laat groeien. Soms gebeurt dat in woorden. Soms juist in een stilte waarin niets hoeft. Daar waar liefde en waarheid elkaar raken, ontstaat ruimte waarin Zijn Geest werkt.

Misschien is dat wel de diepste vorm van verbinding.

Niet alleen verbonden met elkaar, maar samen verbonden met de Bron van het leven.

Dat brengt mij steeds weer bij Psalm 1.

“Want hij zal zijn als een boom, geplant aan waterbeken, die zijn vrucht geeft op zijn tijd, welks blad niet afvalt; al wat hij doet zal goed gelukken.” (Psalm 1:3, HSV)

Dat beeld spreekt mij aan. Een boom leeft niet van wat zichtbaar is. Zijn kracht zit onder de grond. Zijn wortels reiken naar het levende water. Juist daardoor blijft hij staan wanneer de wind opsteekt en draagt hij vrucht op de tijd die God daarvoor geeft.

Ik verlang ernaar dat mijn leven daarop mag lijken.

Niet oppervlakkig, maar geworteld.

Niet opgejaagd, maar gevoed.

Niet alleen gericht op wat zichtbaar is, maar op de Bron die leven geeft.

Jezus zegt: “Blijf in Mij, en Ik in u… Wie in Mij blijft, en Ik in hem, die draagt veel vrucht.” (Johannes 15:4-5, HSV)

Misschien is dat wel de rode draad in alles wat ik schrijf.

Niet om mijn mening te geven of mijn gelijk te bewijzen. Ook niet om pasklare antwoorden aan te reiken. Ik schrijf omdat ik geloof dat echte ontmoetingen mensen kunnen veranderen. Omdat ik geloof dat goede vragen soms meer openen dan snelle antwoorden. Omdat ik geloof dat God Zich laat vinden door mensen die Hem zoeken.

Ik hoop dat deze plek zo’n plaats mag zijn.

Een plek waar verhalen mogen landen.

Waar vragen welkom zijn.

Waar geloof en het gewone leven elkaar ontmoeten.

Waar we samen ontdekken dat de diepste verbinding niet begint bij onszelf, maar bij God. Vanuit Hem ontvangen wij het leven. Vanuit Hem leren wij liefhebben. Vanuit Hem groeien wortels die ons dragen, in ieder seizoen van het leven.

Welkom. Ik hoop dat je je hier gezien weet. Misschien ontmoeten we elkaar niet alleen in woorden, maar ook in de stille ruimte waarin God aanwezig is.